سینمایی که می رفتیم

الی همه ش می گفت پس تکلیفِ های لایت های سال نود چه می شود، چرا چیزی نمی نویسی!؟ راست می گفت ولی آخرش  ننوشتم، شاید بیشتر تنبلی بود یا هوای رخوت انگیز دم عید یا خود بهار یا چیز دیگری نمی دانم، هر چه بود های لایت های سال فوق العاده خوب نود را ننوشتم تا رسیدم به سیزده بدر حالا هم آنقدر دیر هست که دیگر بنظرم نوشتن شان لطفی ندارد، شاید تنها کاری که از دستم بر می آید این است که عکسِ های لایتِ اصلی سال نودم را اینجا بگذارم...

بله! خود الی است، در چهار پنج ماهگی، در خواب، از عکس مشخص است که خیلی هم راحت خوابش برده مثل همین حالا، در این بعدازظهر سیزده بدر که سرش را گذاشته روی بالش و راحت خوابیده و من در اتاق دیگری دارم این نوشته سیزده بدر را می نویسم!

... روزها و شب های بعد از عروسی، روزها و شب های آخر سال، روزها و شب های تماشای The Artist و Midnight in Paris در کنار الی و  روزها و شب های انتظار برای بازگشت پدر و مادر از سفر خانه خدا... و چه فیلم لطیفی بود این The Artist! مگه نه الی؟

پی نوشت: من و الی امروز را در کنار هم جشن می گیریم، امروز روز بزرگی است، خیلی بزرگ