سینمایی که می رفتیم

روزها، روزهایی نیست که دل و دماغی داشته باشم برای نوشتن، کم کم بهت و حیرت جایش را دارد می دهد به یاس و ناامیدی؛ شاید گاهی یادآوری خاطره ای خوش بتواند حالم  را برای لحظه ای بهتر کند، مثلا یکی از مسخره بازی های همین آقای Gianni Simeoni (راهنمای نصب و راه اندازی دستگاه Gang Saw). جانی سه چهار روزی هست که به کشورش ایتالیا برگشته، بعد از دو ماهی که در کنارمان بود، به او هم سخت عادت کرده بودم، کجایی جانی؟

اضافه شده در شنبه بیست و سوم خرداد : نوشته ای که در ادامه مطلب می آید در کمال بهت و حیرت دیگر معنایی نخواهد داشت! بهتر است دیگر نخوانیدش.

گاهی پیش می آید که جایی و یا جاهایی، آدم و یا آدمهایی، حرف و يا حرفهايي بزنند که حرف دل خودتان هم هست، پس چه بهتر که دوست و یا دوستانی، کامل و بی نقص قبلا همین حرف و يا حرفها را گفته باشند و شما فقط وظیفه تان نقل قول آن حرف و يا حرفها باشد، آن هم در روزهایی که بيشتر اطرافیانتان، غالباْ بر مبنای احساساتشان، گرایش به رنگ دیگری دارند.

- و اين نوشته كه قبلا لينكش را گذاشته بودم.

- امروز سه شنبه ۱۲ خرداد اضافه شده: و حالا بعد از حرفهای علیرضا و خسرو، حرفهای امیر را اینجا بخوانید.

می دانم که چند وقتی است اینجا دارد خاک می خورد، حالا هم که آمده ام سر حال نیستم، باید از خیلی چیزها می نوشتم و یا حالا باید بنویسم: مثلا  از آمدن Gianni به شرکت و حضورمان در نمایشگاه سنگ تهران که خستگی هایش خیلی هم از تنمان در نیامد تا مهدی باقربیگی – مجید قصه های مجید – سر صحنه پرانتز باز و افشین پیروانی در غرفه کناریمان در نمایشگاه.

می دانم که باید اینها را می نوشتم و یا حالا باید بنویسم ولی نشد که بنویسم و حالا هم که حسش اصلا نیس.

 بی خیال!، فعلا این سقوط محشر پیمان ابدی خدابیامرز از ارتفاع ۲۲ متر و نوشته علیرضا معتمدی درباره انتخابات را داشته باشین تا بعد.

تا دیروز، مهمانمان دوستی بود که همواره می خندید و انرژی مثبت می داد بهمان، چه در زمان کار و چه زمان تفریح: دنیس سولدان، مدیر تولید برتون.