نوشته های علیرضا شیرنشان در باره سینما،،موسیقی،فوتبال،دانشگاه،شرکت و ...
در اين شب يلدا، حزن عجيبي سراسر وجودم را فرا گرفته، حالم اصلاً خوب نيس، حالم بده، فقط نپرسيد كه چرا حالم خوب نيس... دلم مي خواهد امشب را تا صبح بيدار باشم... هيچ كاري هم نكنم دلم مي خواهد بيدار باشم ...
راستي حامد شب يلدا هم يه جايي از فيلم مي گفت: " حالم خوب نیس، حالم بده، خرابه، جرمه!؟" يادتان كه هس؟
- مي گما!
- هان چيه؟
- براي چي گفتي اين رضا مهاجر الكي دفاع كرده و شانسكي دكتري قبول شده و نمي دونم اگه اين دكتر صالحي و اينا نبودن...
- چي داري برا خودت مي گي، الكي شلوغش مي كني!؟ كي اينا كه مي گي را گفته؟
- خودت گفتي ديگه
- من!؟ من كي گفتم؟
- اي بابا يادت نيس، همون قضيه خرگوش و روباه و نمي دونم شير و پايان نامه و اينا ديگه كه تو وبلاگت گذاشتي...
- آهان اونا را مي گي...
- آره ديگه همونا رو مي گم... آخه اين حرفا چيه مي زني!
- خوب حالا مگه چي شده؟
- هيچي طوري نشه... بابا بنده خدا مي خواد بورس جور كنه اونوقت تو با اين كارت موجبات تشويش اذهان عمومي را فراهم مي كني
- خوب بابا! حالا تو هم اينقدر قضيه را گنده ش كردي... حالا ما يه چيزي گفتيم خواستيم سر به سر رضا بذاريم
- اينا رو مي گي بعدشم همه چيزو يادت مي ره
- چيو ديگه؟
- همين كه بعد دفاعش يه سور حسابي به تو و بروبچ داد... يادت رفت؟
- آره اينو كه خوب يادمه... يعني حسابي خوشم اومدا!
- حالا راستي چه جوري بود اين سور آقا رضا؟
- نبودي كه...
- نه بابا كي به ما خبر مي ده؟
- عالي...يه سور مفصل ...جوجه كباب و ماست و موسير و سالاد و نوشابه و دوغ و ساير مخلفات...
- پس جا من يكي حسابي خالي بوده...
- آره چه جورم ...اما غصه شو نخور... گفته به بروبچ و رفقاي اصفهاني هم قراره تو هتل آسمان يا يه همچين جايي يه سور اساسي ديگه بده، فقط تا دير نشده دنبالشو بگير چون مي ترسم يادش بره...
- اِ جدي مي گي!؟ پس تيليفونو بده تا همين الان يه زنگ بهش بزنم...
- بيا اينم تلفن، حالا راستي راستي اين قضيه كه گفتي...
- كدوم قضيه؟
- همينا كه تو وبلاگم گذاشتم، بد كاري كردم؟ موجبات تشويشاتو اينا را فراهم كرده؟
- بابا بي خيالش، سور اصفهان را بچسب...چرا پس اين موبايلش در دسترس نيس...
- اِ خودت بحثشو شروع مي كني بعد مي گي... نمي خواد موبايلشو بگيري شماره خونشونو بگير...
- خب بگو... چنده؟
- دويست و بيس...
پي نوشت: رضا جون شرمنده، اومدم ابروشو بردارم زدم چششم كور كردم... حالا راستي كي بريم هتل آسمان يا يه همچين جايي!؟
پي نوشت 2: عكس تزئيني است
بچه هاي سايت سينماي ما يه پرونده زدن در مورد فيلم اتوبوس شب ، بد نيس شما هم يه نگاهي بهش بندازين، بين نوشته هاي پرونده، نوشته حنانه سلطاني كلي تر و بيشتر در مورد مولفه هاي كل كارهاي پوراحمده كه بنظرم نوشته خوبيه و مهتر از اون اينكه معلومه خانم سلطانی هم يه پوراحمدي اساسيه - یادمه قبلاْ هم بمناسبت جشن خانه سینما در مورد پوراحمد مطلب قشنگی نوشته بود- براي همين امروز برايش يه نامه تشكرآميز نوشتم بابت نوشته ش كه اينه:
خانم سلطاني سلام
نوشته تان را در مورد مولفه هاي كارهاي كيومرث پوراحمد خواندم، نوشته خيلي خوبي بود، دستتان درد نكند و مهمتر اينكه خيلي خوشحالم كه شما هم مثل من و خيلي هاي ديگر شيفته كارهاي او هستين. البته نمي دانم شما چند سالتان است ولي خود من كه از بچگي، از همان زمان كه" آلبوم تمبر" از تلويزيون پخش مي شد تا زماني كه شيفته "شب يلدا"يش شدم با كارهايش خو گرفتم و جلو آمدم و بعدتر كه براي نمايش شب يلدا در دانشگاه از نزديك با او آشنا شدم، شيفته خودش هم شدم. آشنایی که تا امروز هم ادامه دارد... بنظرم پوراحمد چون خودش آدم بسيار دلي و صادقي هست، كارهايش هم به دل مي نشيند.
البته اينجا اصفهان هنوز متاسفانه اتوبوس شب اكران نيست و گرنه من هم خيلي دلم مي خواست چيزي درباره پوراحمد و اتوبوس شب توي اين پرونده تان مي نوشتم.
راستي يه چيزي توي فيلم شب يلدا، عزيز (يا همان بي بي خودمان) به حامد مي گويد:" حامد كاش ميمِدي با من مي رفتيم خونه خيالم راحت مي شد... بي كاري آدم رو مي پوسوند" نه ايني كه نوشتيد :" حامد کاشکی میومدی با من می رفتیم اصفهان. تنهایی آدم رو می پوسونِـد" اين را براي اين نوشتم كه چون ديالوگهاي شب يلداي عزيز برايم خيلي خيلي مهمه و گرنه شما خودتان بيشتر از من مي دانيد اينها را.
و يه چيز ديگه توي نوشته تان به فيلم شرم ارجاعهاي فراواني داده ايد، من مدتهاست كه دنبال اين فيلم پوراحمد كه خيلي دوستش دارم هستم، گفتم شايد شما بدونين كه اين فيلم را از كجا ميشه گير اورد.می دونید؟
ممنون
علیرضا شیرنشان
مصايب شيرينِ عليرضا داود نژاد يكي از فيلمهاي محبوبم است. يك فيلم صميمي و راحت، با بازيهاي دوست داشتني و روان خانواده داود نژاد و روايت دلچسب يك موضوع جسورانه. همه آدمهاي قصه آنقدر قابل لمسند كه از بعضي هايشان راحتِ راحت متنفر مي شوي و بعضي هايشان را واقعا دوست مي داري. يكي از كساني كه بعد ازهر بار ديدن فيلم ازش متنفر مي شدم شخصيت دايي شجاع يا همان باباي مونا بود، ازش بدم مي آمد چون نمي ذاشت مونا و رضا باهم باشند، چون هميشه اخم كرده بود و عنق بود و كلاً اينكه چون با ازدواج مونا و رضا مخالف بود، ازش متنفر بودم.
ديروز كه از كيوسك روزنامه فروشي اخرين شماره ماهنامه فيلم(شماره371) را خريدم، چشمم به مطلبي كه عليرضا داود نژاد در مورد سيد شجاع الدين حبيبيان يا همان دايي شجاع نوشته بود افتاد : " ... بله، آقا تقي فيلم نياز و آقا شجاع مصايب شيرين و بهشت از آن تو زير تيغ جراحي از دنيا رفت تا سينماي ما را فقيرتر و تنهاتر كند..." دلم گرفت، غصه ام شد، آن هم براي كسي كه ازش متنفر بودم ... بله اين خاصيت سينماست، سيد شجاع الدين حبيبيان آنقدر در نقشش عالي بود كه حالا كه بهش فكر مي كنم مي بينم همين دوست داشتن مصايب شيرين خيلي هايش به خاطر همان اخمها و مخالفتهاي دايي شجاع بوده... روحش شاد و يادش گرامي.
به قول قدما " خوشي او روزا" ، حال حكايت ما چند تا همكلاسيه، دو سال پيش كه تازه اومده بوديم اين دانشگاه شهركرد هر هفته دور هم جمع بوديم، كلاس مي رفتيم، سلف مي رفتيم، مي گفتيم، مي خنديديم، اما حالا چي محسن بصيري دو سه هفته اي است دفاع كرده ، الان هم برگشته ديار خودشون تويسركان، هر چند مطمئنم به علتي دلش طاقت نمي ياره و زود بر مي گرده، عباس مهدي هم كه فكر كنم سه چهار ماهي هست كه جزء موجودات نایاب عالم شده و بيشتر به شغل مقدس معلمي مشغوله تا امور دانشجويي ، اون يكي فرهاد فاضل هم كه وصفش ناگفتي است بعد از مدت مديدي آب شدن و رفتن توي زمين، امروز پيامك زده كه "salam mohandes kojae khubi kam peydae delam havato karde naluti bia ye gushe ja ham o bebinim" خلاصه اينكه، خوشي او روزا.
