پيش نوشت: چند روزي هست كه مي خواهم اينها را اينجا بنويسم اما هر بار نشده...
تك و تنها پاشدم رفتم فيلم اتوبوس شب را ديدم، فيلمي كه نگرانش بودم، نگرانيم، هم از بابت حرفايي بود كه دوستان منتقد در مورد فيلم زده بودند، اينكه فيلم خوبي شده ولي فيلم فوق العاده اي نيس و چون نمونه چنين فيلمهايي كه منتقدان درباره شان مي گويند خوب شده ولي بعد كه فيلم را مي بيني كلي نااميد مي شي زياد بوده و يكي ديگه اينكه به خاطر تيزرهاي بد خود فيلم بود، اما خلاصه دلم طاقت نياورد و رفتم فيلم را ديدم:
قبول دارم كه اتوبوس شب فيلم فوق آلعاده اي نيست، يعني در واقع داستان آنچناني ندارد، نقاط ضعفش هم در جاهايي نمود پيدا مي كند، اما در موردش همبن را بگويم كه پوراحمد همه مان را دور هم جمع كرده و بك قصه كوتاه جنگي را كه حبيب احمد زاده داستانش را قبلاً نوشته، برايمان با سينما و با زبان خودش تعريف مي كند. اينكه پوراحمد توانسته كاري كند كه تا آخر فيلم بنشينيم و قصه اش را ببينيم و بشنويم دليلش اين مي تواند باشد كه او جزييات فيلمش را خوب پرداخته و بنظرم اين خودش يعني درست و جذاب تعريف كردن يك قصه ساده و ظاهراً كم اهميت.
و يه چيز ديگه در سينما بازيگران زيادي هستند كه با نقشهايي ماندگار مي شوند، ما هم دلمان مي خواهد بازيگران اين نقش ها هميشه و هميشه بازيهايشان در فيلمهاي ديگر هم عالي باشد اما خوب هميشه كه اينطور نمي شود، خسرو شكيبايي يكي از آنهاست، گاهي دلم مي خواهد خسرو ديگر فيلمي بازي نكند چون مي ترسم نقشي كه بازي مي كند آني نشود كه دلمان مي خواهد كه متاسفانه زياد هم شده فيلمهايي كه شكيبايي بازي كرده و... اتوبوس شب يكي از حسن هاي بزرگش همين ماندگاري نقشي است كه خسرو نازنين بازي كرده، پس آقاي پوراحمد ممنون كه تصوير خسروي ما را خراب كه نكرديد هيچ بهتر و بهترش هم كرديد.
و آخر اينكه عيسي فيلم يعني مهرداد صديقيان عاليِ عالي است.
* ديالوگ عيسي در فيلم
