كاخ – شب- دي ماه 57
كاخ، خلوت و ساكت. شاه و فرح مشوش و آهسته با يكديگر حرف مي زنند.
فرح دو شاخ، دو شاخ كه مي زنن توي پريز... شما تا حالا اين كارو كردين؟ تا حالا براي خودتون چاي ريخيتن؟ پشت فرمون...؟ بله، شما هميشه خودتون رانندگي مي كنين، ولي تا حالا بنزين زدين؟ پشت چراغ قرمز توقف كردين؟ توي يك رستوران شام خوردين، كه صورت حساب بپردازين؟ به گارسن انعام بدين؟ ... مثل همه مردم ... ولي ما با همه مردم فرق داريم، نمي تونيم هر جا دلمون مي خواد بريم. خبرنگارها، عكاس ها، تروريست ها، آدم دزدها... آوارگي!
سكوت طولاني و سنگين...
شاه همين بود!؟ قدرت؟ پادشاهي؟ عظمت؟... عشق رو دادم به خاطر ايران، چي نصيب من شد؟
فرح (با دلخوري) بله عشق... شما بيست سال با مادينه اي سر كردين كه فقط خوب حامله مي شد و خوب مي زائيد؛ بدون عشق، به خاطر ايران... ديپلماسي، معاملات جهاني، راضي كردن شرق، راضي كردن غرب، ارتش، ساواك، گارد، بدگماني، ترس، اضطراب، تشويش، خطر...
شما سي و هفت سال سلطنت كردي و ملت ايران، امشب عكس آقاي خميني رو توي ماه مي بينه!
شاه مبهوت و ناباور.
شاه ولي اين خرافاته!
فرح كاملاً خرافاته... اعليحضرت! كي پنجاه و سه سال حاكم بر اين مردم بود؟
فرح با غيظ مي رود. شاه تنها مي ماند... از پنجره به بيرون نگاه مي كند، به ماه.
فصلي از فيلمنامه شاه (كيومرث پوراحمد)
پي نوشت1: مي خواستم از شب ولگرديمان با فرهاد فاضل توي تهرون بنويسم كه ديدم حس و حالش نيس. باشه اگه شد براي بعد.
پي نوشت2: يادداشت هاي اصغر فرهادی و داریوش مهرجویی را درباره وضعيت جشنواره فيلم فجر حتماً بخوانيد.
